Abdulrahim Akbulut

Hayatımı aileme, bana emek verenlere, yolumu aydınlatanlara ve özellikle en zor zamanlarımda yanımda duran büyüklerime borçluyum. Bugün sahip olduğum düşünce yapısında, bilgi birikimimde ve hayata bakışımda onların emeği, öğütleri ve fedakârlıkları var. Bu borcu yalnızca sözlerle değil, hayatım boyunca üreterek, öğrenerek ve öğrendiklerimi paylaşarak ödemek istiyorum.

Benim için başarı yalnızca makam, para veya unvan sahibi olmak değildir. Asıl başarı, insanın kendisinden sonra da değer üretebilmesi, başkalarının hayatına dokunabilmesi ve kendisinden sonraki nesillere bir şeyler bırakabilmesidir.

Hayat boyunca edindiğim tecrübeleri, mesleki birikimimi ve düşüncelerimi kendime saklamak istemiyorum. Üniversitelerde, dersliklerde, seminerlerde ve çeşitli akademik platformlarda gençlerle buluşmayı; bilgi ve tecrübelerimi akademisyen, danışman veya eğitmen olarak gelecek nesillere aktarmayı arzuluyorum.

İnsanların yalnızca bir meslek edinmelerine değil, düşünmeyi, sorgulamayı, sorumluluk almayı ve kendi yollarını çizmeyi öğrenmelerine katkı sunmak istiyorum.

Bundan sonraki hayatımda temel gayem; kendimi geliştirmek, üretmek, topluma fayda sağlamak ve ardımda anlamlı bir iz bırakmaktır.

İnanıyorum ki insanın gerçek mirası, geride bıraktığı servet değil, yetişmesine katkı sunduğu insanlar ve aktardığı değerlerdir.

Ben, düşüncelerini başkalarının doğrularına hapsetmeyen, sorgulamaktan korkmayan ve kelimelerin ardında saklı hakikati arayan bir insanım.

Yazmak benim için yalnızca cümleleri bir araya getirmek değil; insanı, hayatı, toplumu, adaleti, aşkı, yalnızlığı ve varoluşu anlamlandırma çabasıdır. Kalemim, zihnimde başlayan sorgulamanın kâğıda yansımış hâlidir.

Bir düşüncenin değerini, kimin söylediğiyle değil, ne ölçüde hakikat taşıdığıyla ölçerim. Hiçbir fikri sırf kabul gördüğü için benimsemem, hiçbir düşünceyi de yalnızca alışılmışın dışında olduğu için reddetmem. Benim için düşünce, cesaretle sorulan soruların ve samimiyetle aranan cevapların yolculuğudur.

Edebiyatı yalnızca estetik bir uğraş olarak görmem. Onu insanın kendisiyle, toplumla ve çağının meseleleriyle hesaplaşabildiği bir alan olarak kabul ederim. Romanlarımda insanı ve düzeni sorgulamak, denemelerimde düşüncenin sınırlarını zorlamak, şiirlerimde ise kelimelerin anlatmaya yetmediği duygulara ses vermek isterim.

Şiir benim için ruhun dilidir. Bazen bir ayrılığın sessizliği, bazen söylenememiş bir sevdanın yankısı, bazen de insanlığın ortak yarasına düşen bir kelimedir. Şiirde gösterişten çok derinliği, yapaylıktan çok samimiyeti, geçici güzelliklerden çok kalıcılığı önemserim.

Kalemimi birilerinin hoşuna gitmek için değil, düşündüklerimi ve hissettiklerimi en sahici biçimde ifade etmek için kullanırım. Alkışın değil, anlamın peşindeyim. Gündemin geçici heyecanlarından ziyade zamanın eskitemeyeceği meselelerle ilgilenirim.

İnanıyorum ki bir yazar yalnızca yaşadığı dönemi anlatmamalı, aynı zamanda ona tanıklık etmelidir. Haksızlık karşısında susmamalı, insanın değerini makamla, servetle veya güçle ölçmemelidir. Kalem, gerektiğinde bir vicdan, gerektiğinde bir itiraz, gerektiğinde ise bir umut olabilmelidir.

Kendimi tamamlanmış bir düşünür ya da kusursuz bir yazar olarak görmüyorum. Öğrenmeye, yanılmaya, yeniden düşünmeye ve kendimi geliştirmeye devam edeceğim. Çünkü düşüncenin son noktası yoktur. İnsan geliştikçe düşünceleri, düşünceleri geliştikçe dünyaya bakışı değişir.

Eserlerimin yalnızca bugün okunmasını değil, yıllar sonra da üzerine düşünülmesini istiyorum. Benden sonraki kuşaklara hazır cevaplar bırakmaktan ziyade, onlara yeni sorular sordurabilmeyi önemsiyorum.

Benim mücadelem kelimelerle, gücüm fikirlerle, sığınağım edebiyatla, mirasım ise eserlerimle olacaktır.

Bir gün adım unutulabilir, sesim duyulmayabilir, yüzüm hatırlanmayabilir. Fakat bir cümlem bir insanın düşüncesini değiştirebilirse, bir şiirim bir kalbe dokunabilirse, bir kitabım bir zihinde yeni bir kapı açabilirse yazma gayeme ulaşmışım demektir.

Çünkü ben yalnızca yaşadıklarımı yazmak değil, düşüncelerimle yeni dünyaların kapısını aralamak istiyorum. Kalemim susmayacak. Çünkü henüz sorulmamış sorular, yazılmamış şiirler ve anlatılmayı bekleyen hikâyeler var.